Maria

Maria pochodzi ze wsi. Jej rodzice nadużywają alkoholu, nie pracują. Z mieszkania zrobili melinę. Maria ma dwoje młodszego rodzeństwa. Dwa lata temu brat i siostra zostali zabrani do Domu Dziecka. Maria miała wtedy 19 lat więc została w domu. Skończyła Zasadniczą Szkołę Zawodową i zaczęła pracować jako sprzedawca.
Próbowała budować swoje szczęście. Marzyła, że wreszcie będzie mogła wyprowadzić się z domu.
W pracy poznała ojca swojego dziecka, narodowości rumuńskiej. Mówił, że mieszka w Niemczech. Był miły, woził ją swoim samochodem, zawsze miał pieniądze. Nie wiedziała dokładnie czym się zajmuje, ciągle był w rozjazdach. Ale wtedy to nie było dla niej ważne.
Zakochała się, pragnęła innego życia. Myślała, że los się do niej uśmiechnął. Wkrótce zamieszkała z nim w wynajmowanym przez niego mieszkaniu. Zaszła w ciążę. Chłopak zapewniał, że ją kocha, a jak urodzi się dziecko zabierze ją do Niemiec. Gdy nadszedł czas porodu zawiózł ją do szpitala. Maria urodziła śliczną dziewczynkę. Od tego czasu nie skontaktował się z nią więcej.
Nikt nie przyjechał po nią do szpitala. Wyszła ze szpitala sama, poszła do mieszkania, nie było tam rzeczy chłopaka. Właściciel mieszkania nic nie wiedział, znajomi też, a jego dokumenty okazały się fałszywe. Maria załamała się. Z pomocą przyszła jej przyjaciółka. Po kilku dniach trafiła do naszego Domu. Tu odzyskała spokój i równowagę.
Odebrała dziecko ze szpitala. Próbowała szukać ojca dziecka, lecz bez skutku. Prawdopodobnie przebywa gdzieś za granicą. Maria wyprowadziła się z DSM gdy koleżanka zaproponowała jej mieszkanie i powrót do pracy. Nadal utrzymuje z nami kontakt. Interesuje się losem rodzeństwa, że zabiera je na przepustki. Z rodzicami nie chce utrzymywać kontaktów.

Jarosław

Jarosław pierwszy raz do naszego schroniska zgłosił się w 1995 roku i przebywał w nim do roku 2004.
Wielokrotnie opuszczał mury naszego domu, gdyż przestrzeganie regulaminu, szczególnie w sprawach zachowania trzeźwości i pracy na rzecz schroniska, sprawiało mu trudności nie do pokonania. Wielokrotnie podejmował walkę z chorobą alkoholową,lecząc się na odwykowych oddziałach zamkniętych. Uczęszczał na mityngi grup AA w mieście. Lecz skutek ciągle był ten sam: powroty do picia, ciągi alkoholowe,
porzucanie ciężko zdobytej pracy. Pracownicy schroniska przeprowadzali z Jarosławem częste rozmowy, motywowali do pracy nad sobą, do zmiany swojego postępowania.
Z początkiem wiosny 2003 roku Jarosław przestał pić, zgłaszał się często do opiekunów o dodatkowe zajęcia. Podjął dorywczą pracę, nawiązał kontakty z trójką dorastających dzieci. Dzięki wspólnym staraniom miasto przydzieliło na koniec 2003 roku Jarosławowi lokal mieszkalny. Mieszkanie zostało przy pomocy schroniska wyremontowane i na wiosnę 2004 Jarosław opuścił Schronisko.
Od lata 2004 roku pracuje w Anglii. Na Boże Narodzenie 2004 roku odwiedził nas. Ma obecnie 47 lat i, jak twierdzi, wszystko przed nim.

Krystyna

Krystyna ma 29 lat, jest wychowanką Domu Dziecka. Po kilkuletnim związku konkubenckim, z którego ma czteroletnią córkę, została opuszczona przez partnera. Trafiła do Domu Samotnej Matki w innym mieście. Tam poznała swojego przyszłego męża. Związek ten nie przetrwał próby czasu i Krystyna z córką przeprowadziła się do naszego miasta. Tutaj przez dłuższy czas wynajmowała pokój, pracowała dorywczo sprzątając mieszkania.
Po jakimś czasie zajęła pustostan, z którego jednak została usunięta. Krystyna po przyjęciu do naszego domu podejmowała liczne zobowiązania, które miały ją doprowadzić do jak najszybszego wyjścia z bezdomności, jednak nie wywiązywała się z nich. Pracownicy musieli włożyć dużo pracy aby ją zaktywizować. Została wysłana na kurs opiekunek społecznych. Wykonywanie czynności opiekuńczych przy starszych ludziach spodobało się jej i podjęła tą pracę.
Po kilku miesiącach dostała propozycję pracy ze szpitala, i od września 2004 jest tam zatrudniona na pełnym etacie. Krystyna ma tam bardzo dobrą opinię i wkłada dużo serca w wykonywanie pracy.
W międzyczasie były prowadzone liczne rozmowy i korespondencja z Urzędem Gminy w sprawie przydziału mieszkania socjalnego. Pierwsza odpowiedź była negatywna, ale po złożeniu odwołania i dostarczeniu dodatkowych dokumentów Krystyna została umieszczona na liście i w II kwartale 2005 roku otrzyma lokal komunalny. Został też złożony pozew o rozwód, pozew o podwyższenie alimentów oraz dokumenty niezbędne do otrzymywania świadczeń rodzinnych.
Obecnie Krystyna razem z córką mieszka w hotelu, pracuje, córka chodzi do przedszkola. Krystyna wierzy, że wreszcie uda jej się normalnie żyć i w spokoju wychowywać dziecko.

Henryk

Pan Henryk (68 lat) mieszkał w naszym Schronisku z krótkimi przerwami od roku 1996 do 2004. Z wykształcenia był monterem. Do 1979 roku żył w związku małżeńskim, po czym się rozwiódł, wyprowadził z domu, przyjechał do naszego miasta i zamieszkał u kolegi. Po śmierci kolegi w 1995 r musiał opuścić mieszkanie. Od tego czasu Pan Henryk rozpoczyna wędrówkę po schroniskach aż w końcu trafia do naszego ośrodka, w którym zadomawia się na "stałe".
W 1997 roku, ze względu na zły stan zdrowia, otrzymuje II grupę niepełnosprawności. Pan Henryk był osobą poważnie chorą - miał wmontowany rozrusznik serca oraz był pod stałą opieką Instytutu Hematologii. W pierwszej połowie 2004 roku jego stan zdrowia uległ drastycznemu pogorszeniu. Lekarze orzekli ciężką białaczkę. Chemioterapia nie wchodziła w grę ze względu na poważne schorzenia większości organów wewnętrznych, pozostało leczenie podtrzymujące.
Pan Henryk był uzależniony od alkoholu, co spowodowało zerwanie kontaktów z rodzeństwem. Nasz podopieczny nie życzył sobie komunikowania się z rodziną w trakcie choroby ani po śmierci. Jedyną osobą której podopieczny ufał był pracownik socjalny naszego schroniska. Pracownik socjalny uważał towarzyszenie osobie chorej terminalnie za sprawę priorytetową, dlatego
każdą wolną chwilę spędzał z chorym w szpitalu a później w hospicjum. Była to pomoc ważniejsza od wielu innych zadań, ponieważ dotykała wymiaru cierpienia fizycznego i duchowego, osamotnienia w ostatnim zakresie życia, lęku przed śmiercią.
Delegacja ze Schroniska wzięła udział w pogrzebie; mieszkańcy schroniska uczestniczyli w Mszy św. odprawionej w intencji zmarłego w naszej kaplicy w okresie Wszystkich Świętych.

Grażyna

Pani Grażyna lat 50, wykształcenie podstawowe - przybyła do naszego schroniska w maju 2002 r. Zanim trafiła do nas mieszkała wraz z konkubentem, prowadząc życie wypełnione alkoholem i biedą. Była zamężna jednak związek zakończył się rozwodem. Z dziećmi, dwoma synami, nie utrzymywała kontaktów.
Jej zły stan zdrowia, spotęgowany nadużywaniem alkoholu, nie pozwalał na znalezienie jakiejkolwiek pracy. Jednak pewnego dnia postanowiła zmienić swoje życie.
Do nas przyszła z mocnym postanowieniem poprawy. Na początku było trudno, jednak z biegiem czasu zaczęła szukać pracy, ukierunkowana przez pracowników schroniska wystarała się o rentę socjalną. Starania o pracę również przyniosły rezultaty, gdyż znalazła pracę, którą utrzymała i utrzymuje do dziś.
Uwieńczeniem jej wysiłków było otrzymanie lokalu socjalnego w czerwcu 2004, na który czekała dwa lata.
Z naszej strony zapewniliśmy wsparcie duchowe i psychologiczne, ukierunkowanie działań na właściwe tory i poparcie we wszelkich krokach, które podejmowała. Pani Grażyna otrzymała również część wyposażenia mieszkania. W tej chwili utrzymuje z nami stały kontakt. Jest bardzo zadowolona z aktualnej sytuacji i osiągniętego sukcesu. W dalszym ciągu pracuje i ma dalsze plany na ulepszanie warunków życiowych.