Marta

W marcu 1999 r zgłosiła się do opieki społecznej z prośbą o wsparcie materialne. Wywiad środowiskowy wykazał nie tylko trudną sytuację materialno-bytową ale i konflikt z matką i siostrą. Marta bowiem bardzo była związana z ojcem swego dziecka, tego zaś związku nie tolerowała matka i siostra. Marta została po prostu wyrzucona z rodzinnego domu - stała się mieszkanką schroniska od kwietnia 1999 r. Obserwacja dziewczyny rokowała od początku możliwość wyjścia jej z bezdomności: opiekę nad córeczką sprawowała prawidłowo; miała chęć kontynuowania podjętej nauki; była chętna do wykonywania wszelkich prac. Sama własnymi ścieżkami wydeptywała mieszkanie. Ojciec dziecka nie miał stałego meldunku i nie mógł znaleźć stałej pracy, a dochody z prac dorywczych nie pozwalały na wynajęcie mieszkania. Jednakże ujmujące było jego zachowanie, gdy koczując w lesie pod namiotem codziennie wykazywał zainteresowanie partnerką i dzieckiem. Opiekował się córeczką biorąc ją często na spacery, zwłaszcza gdy Marta uczyła się popołudniami w szkole. Chętnie pracował jako wolontariusz w schronisku. Widząc ich aktywność w przezwyciężaniu trudnej sytuacji, staraliśmy się im pomóc. Marta uzyskała mieszkanie z zasobów jednego z naszych sponsorów; remont i wyposażenie to praca tych dwojga i pracowników schroniska plus środki finansowe pozyskane z Fundacji na Rzecz Rodziny. Marta wyprowadziła się ze schroniska do własnego mieszkania już w grudniu 1999r.

Jerzy

ma 37 lat, 4 synów, z zawodu jest mechanikiem samochodowym. Przez alkohol odszedł od rodziny i trwał w pijaństwie. Przybył do naszego schroniska powtórnie 20 kwietnia 1999r. Chodził ciągle zamyślony i smutny, cierpiał z powodu utraty rodziny. Rozmyślał nad swoim postępowaniem, nie mogąc pogodzić się z tym, że rodzinie wyrządził tyle krzywd. Postanowił za wszelką cenę to naprawić, chociaż nie przychodziło to mu łatwo. Z dnia na dzień walczył z nałogiem i nie poddawał się. Brał czynny udział w rekolekcjach dla alkoholików w Pelplinie oraz uczęszczał do grupy AA, która jest w schronisku. Dzięki temu odzyskał wiarygodność, doświadczył poczucia własnej wartości, co zmobilizowało go do realizacji dalszych planów. Poszukał stałej pracy i w listopadzie 1999 roku powrócił do swojej rodziny i obecnie jest znowu razem z dziećmi i żoną.

Mariola

przebywała w naszym Domu 1,5 roku wraz ze swoim czteroletnim synkiem. Ojciec dziecka jest alkoholikiem; Mariola nie chciała się wiązać nim gdyż ma świadomość życia z alkoholikiem (jej ojciec). Po porodzie zamieszkała w domu rodzinnym. Ojciec znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie (kilkakrotnie po pobiciu była w szpitalu). Po wielu sprawach sądowych udało się wreszcie uzyskać eksmisję ojca. Nie dało to jednak nic. Nie pomogły interwencje na policji i u komornika. Matka niewiele jej pomagała, ponieważ bardzo boi się męża i rozgłosu. Mariola musiała opuścić swój dom i znalazła się w DSM. Była załamana psychicznie i wymagała wielkiej pomocy psychoterapeutycznej. Opuszczając swoje miasto ponownie złożyła pisma w sprawie mieszkania, z dokumentacją sądową i lekarską. Pierwszy wniosek o przyznanie mieszkania złożyła 4 lata temu. Obiecano, że będzie rozpatrzony w miarę szybko. Kiedy już naprawdę nie mogła mieszkać w domu burmistrz obiecał, że otrzyma mieszkanie w ciągu 6 m-cy. Trwało to 1,5 roku; było wiele interwencji, próśb, a nawet kłótni z naszej strony. Wreszcie udało się. W tej chwili Mariola jest bardzo szczęśliwa, układa sobie rozsądnie i spokojnie życie ze swoim synkiem. Odchodząc od nas powiedziała " ten dom uratował mi życie, nigdy tego nie zapomnę".

Pan Henryk

ma 81 lat. Przybył do nas zimą 98/99, wyczerpany, po przebytym leczeniu w szpitalu. Wyrzucony ze swojego domu przez syna-alkoholika, mieszkał w komórce. Jest wdowcem; do 75-roku życia pracował na gospodarstwie i jako murarz, grywał także na weselach. Ma 3 synów; jeden z nich, gdy został wyrzucony przez żonę z powodu alkoholizmu, zamieszkał u ojca. Wkrótce zaczął się fizycznie i psychicznie znęcać na ojcem, zabierał mu emeryturę na alkohol. Po ciężkim pobiciu przez syna Ośrodek Pomocy skierował P. Henryka do schroniska. P. Henryk jest zawsze pogodny i zadowolony, lubiany przez mieszkańców. Do syna nie chowa urazy, odwiedza go i nawet daje mu pieniądze.